Het kan ook anders ....

Soms wordt gedacht dat de katholieke kerk een grote monolieth is waar maar één opvatting leeft, een rechte koers wordt gevaren en dat variaties niet mogelijk zijn of niet bestaan. Dat is ver verwijderd van gedachten over 'pluriformiteit' die het Tweede Vaticaanse Concilie in zijn beraadslagingen meenam.
Overal ter wereld speelt de vraag naar de vorm van het ambt en de relatie tussen geloofsgemeenschap en ambt. In Nederland en in geheel West Europa is nu een grote reorganisatie in de kerkelijke structuur aan de orde die globaal bestaat in schaalvergroting rond de overgebleven priester. Velen vragen zich af of dit geen burocratisering met zich mee zal brengen, waardoor de kerk zoals zovele instellingen in de samenleving uit het alledaagse leven verdwijnt en maar beperkt van betekenis zal zijn.

Een groep dominicanen heeft eerder dit jaar een brochure uitgegeven over kerk en ambt waarin zij (kort samengevat) ervoor pleiten dat geloofsgemeenschappen omwille van de voortgang van de traditie en een levende geloofsbeleving, ertoe overgaan zelf hun ambtsdragers aan te wijzen, desnoods zonder goedkeuring van de bisschop.

De reacties van de Nederlandse bisschoppen en vanuit Rome op deze benadering zijn bekend, ze worden zonder meer afgewezen. Daardoor dreigt er geen aandacht meer te zijn voor de goede elementen die in de benadering van de dominicanen is vervat. Kerken uit het Zuiden, de jonge kerken en hun bisschoppen kunnen ons helpen in een benadering die genuanceerder is en die als groot voordeel heeft dat ze in de praktijk al aan het groeien is.
Een bisschop uit Zuidelijk Afrika, mgr. Lobinger, (foto) heeft onlangs een toespraak gehouden, waarin hij deze visie ontvouwt. U kunt een samenvatting van deze lezing op deze site vinden.